Jeszcze przed pojawieniem się ekip wykonawczych warto dokładnie określić, jakie funkcje ma pełnić budynek i z jakich urządzeń będzie się w nim skorzystać. Nie wszystkie informacje są dostępne zaraz, dlatego część decyzji należy oprzeć na przewidywanym sposobie użytkowania wnętrz. Właśnie tutaj znaczenie ma projektowanie instalacji elektrycznych i teletechnicznych, które musi uwzględniać zarówno obecne oczekiwania, jak i ograniczenia wynikające z konstrukcji obiektu.
Inaczej rozplanowane będą przewody w budynku mieszkalnym, zupełnie inaczej w przestrzeni usługowej, a jeszcze inne oczekiwania mogą pojawić się w obiekcie wyposażonym w liczne urządzenia sterujące lub komunikacyjne. W praktyce kłopotem nie jest tylko zbyt mała liczba punktów. Równie kłopotliwe może być ich rozmieszczenie w miejscach, które po zakończeniu aranżacji okażą się niełatwo dostępne. Zdarza się, że dopiero po ustawieniu wyposażenia wychodzi na jaw, że gniazdo, punkt sieciowy albo element sterujący został przewidziany zbyt blisko przeszkody lub w miejscu, w którym jego użycie będzie niewygodne.
Istotną częścią planowania jest określenie sposobu prowadzenia przewodów. W dokumentacji można wskazać konkretną trasę, natomiast rzeczywiste warunki na budowie mogą wymusić jej przekształcenie. Konstrukcja ściany, belka, kanał wentylacyjny czy uprzednio wykonana instalacja potrafią ograniczyć dostępną przestrzeń. Przy kilku przewodach problem może być nieduży, lecz wraz ze wzrostem liczby systemów rośnie znaczenie właściwego uporządkowania tras. Tyczy się to zwłaszcza miejsc, w których zbiegają się przewody z wielu wnętrz. W takich punktach powinno się uwzględnić nie tylko możliwość doprowadzenia kabli, ale też miejsce potrzebne do ich zakończenia, opisania i późniejszej obsługi. Zbyt ciasne rozmieszczenie elementów może utrudniać wykonywanie kolejnych prac. Dlatego przy projektowaniu trzeba brać pod uwagę nie tylko i wyłącznie stan instalacji w dniu zakończenia budowy, ale też sytuacje, które mogą wystąpić w trakcie jej późniejszej rozbudowy albo przekształceń.
W części teletechnicznej szczególnego znaczenia nabiera prawidłowe określenie relacji między poszczególnymi punktami. Sieć komputerowa, monitoring, kontrola dostępu, domofony oraz systemy automatyki mogą wymagać prowadzenia przewodów do różnorakich urządzeń, ale część tras może być wspólna albo przebiegać w bezpośrednim sąsiedztwie. Każdy system powinien być natomiast przedstawiony w sposób pozwalający w późniejszym czasie ustalić jego przebieg. Przy rozbudowanej instalacji oznaczenie przewodów nie jest kwestią tylko porządkową. Bez niego identyfikacja konkretnego kabla może wymagać sprawdzania kolejnych punktów i wykonywania dodatkowych pomiarów. Z praktycznego punktu widzenia ważne jest także pozostawienie dostępu do miejsc, w których skupiają się połączenia. Zabudowanie ich bez uwzględnienia możliwości późniejszej pracy może ograniczyć zakres modyfikacji, które da się wykonać bez ingerowania w elementy wykończeniowe.
Na końcowy układ instalacji wpływają też decyzje podejmowane już podczas realizacji. Jeśli zmienia się lokalizacja urządzenia, układ pomieszczenia albo sposób prowadzenia innych instalacji, pierwotna dokumentacja może przestać odpowiadać rzeczywistemu stanowi. Nie każda zmiana jest problemem, ale warto sprawdzić jej konsekwencje dla pozostałych przewodów i punktów. Przesunięcie jednego szczegółu może oznaczać konwersję trasy, długości przewodu lub miejsca jego zakończenia. Przy większej liczbie przemian różnice zaczynają się kumulować. Z tego powodu dokumentacja powinna być aktualizowana wraz z istotnymi zmianami wykonawczymi. Ma to praktyczne znaczenie przy późniejszych pracach, ponieważ osoba zajmująca się modernizacją nie musi wówczas opierać się wyłącznie na postanowieniach z etapu projektowego. Rzeczywisty przebieg tras, rozmieszczenie punktów oraz informacje o wprowadzonych zmianach pozwalają dokładniej określić zakres kolejnych prac i ograniczyć sytuacje, w których potrzebne jest przypadkowe znajdowanie przebiegu przewodów.
Zobacz więcej: biuro projektów elektrycznych.