Rozwiązania architektoniczne stosowane w przestrzeniach przydomowych odzwierciedlają zmieniające się potrzeby użytkowników oraz sposób postrzegania relacji między wnętrzem a otoczeniem zewnętrznym. Tarasy i ogrody są coraz częściej projektowane jako strefy pośrednie, w których bardzo istotną rolę odgrywają konstrukcje umożliwiające częściowe osłonięcie przed warunkami atmosferycznymi oraz regulowanie dostępu światła. W tym kontekście pojawiają się pergole ogrodowe, które jako szczegół krajobrazu architektonicznego mogą być analizowane pod kątem formy, materiałów i sposobu wkomponowania w istniejącą zabudowę.
Badania nad takimi konstrukcjami obejmują zagadnienia powiązane z trwałością, stabilnością a także wpływem na mikroklimat w obrębie stref wypoczynkowych.
Konstrukcje określane jako pergola do samodzielnego montażu albo pergola do własnego montażu stanowią przykład rozwiązań modułowych, które są projektowane z myślą o sposobów ich złożenia bez użycia specjalistycznego sprzętu. W ujęciu technicznym analizuje się tutaj systemy łączeń, rodzaj wykorzystanych profili a także sposób przenoszenia obciążeń wynikających z wiatru i opadów. Dokumentacja techniczna takich systemów zawiera zazwyczaj informacje o tolerancjach montażowych oraz wymaganiach dotyczących podłoża, co daje możliwość na ocenę ich dopasowania do różnych warunków lokalnych. Z perspektywy inżynierskiej istotne jest także to, w jaki sposób elementy są prefabrykowane i jak wpływa to na dokładność całej konstrukcji.
Zadaszenie tarasu do samodzielnego montażu bywa rozpatrywane jako część większego układu przestrzennego, który ma za zadanie oddzielać strefę zewnętrzną od czynników pogodowych przy jednoczesnym zachowaniu wizualnej otwartości. Analizy obejmują w głównej mierze przepuszczalność światła, odporność materiałów na promieniowanie słoneczne a także sposób odprowadzania wody opadowej. W literaturze dotyczącej architektury krajobrazu zwraca się uwagę na to, że takie rozwiązania wpływają na sposób użytkowania tarasu w różnych porach roku, co przekłada się na zmiany w organizacji przestrzeni przydomowej. W tym ujęciu istotne są zarówno właściwości konstrukcyjne, jak i miłe dla oka.
Różnorodność form i technologii powoduje, że pergole ogrodowe mogą być analizowane jako elementy systemów budowlanych o zróżnicowanej skali i funkcji. W badaniach uwzględnia się wpływ materiałów takich jak aluminium, stal czy drewno na trwałość oraz konserwację konstrukcji, oraz ich oddziaływanie na środowisko naturalne. Z punktu widzenia planowania przestrzennego istotne jest również to, jak takie obiekty wpisują się w lokalne regulacje oraz normy budowlane. W rezultacie konstrukcje tego rodzaju są przedmiotem analiz interdyscyplinarnych, łączących edukację z zakresu inżynierii, architektury i ekologii.
Zobacz także: pergola drewniana.